• العربية
  • English
  • فارسی
 
امام جعفرصادق (علیه‌السلام) :

مَن ماتَ مِنكُم وَ هُوَ مُنتظِرٌ لِهذا الأََمرِ كان كَمَن هوُ مَعَ القائِمِ فی فُسطاطِه.
هر کس از شما که در حال انتظار ظهور حضرت مهدی(علیه‌السلام) از دنیا برود همچون کسی است که در خیمه و معیت آن حضرت در حال جهاد به سر می‌برد. (بحار، ج ٥٢، ص ١٢٦)

   
 
 
 

تفاسیر عرفانی :


8- روح البيان‏

تأليف اسماعيل حقى بروسوى (م 1127 ق) و به زبان عربى است. بروسوى داراى مذهب حنفى و در كلام اشعرى است. تفسير او دربردارنده تمامى آيات و به شيوه صوفى است.
او در تفسيرش، مطالب عرفانى و اشارات رمزى را به همراه عنايت به لغت و سبب نزول و قرائات، بيان داشته است. مطالب اخلاقى و تربيتى در تفسير او به وفور يافت مى‏شود كه نشان از اهتمام او به آنها دارد.
گفتار صحابه، تابعين و بزرگان در عرفان و تصوف از جمله عبد الرزاق كاشانى، ابن عربى و قشيرى در تفسير او مشهود است. «2»

9- الفتوحات الالهيه‏

تأليف سليمان بن عمر عجيلى معروف به «جمل» (م 1204 ق)، به زبان عربى و دربردارنده تمامى آيات قرآن است. وى داراى مذهب شافعى و در كلام اشعرى است. تفسير عجيلى، شرحى بر تفسير جلالين، يعنى جلال الدين محلى (م 791) و جلال الدين سيوطى (م 849 ق) است. عجيلى، فقيه، مفسّر و عالم صوفى است كه تفكر خود را در ضمن كتاب‏هايش بيان داشته است.

عجيلى در تفسيرش به ادبيات، قرائات، گفتار صحابه، مفسران و روايات تفسيرى مى‏پردازد. او از عالمان عرفان نيز مطالبى را نقل مى‏كند و به اشارات و تأويل‏هاى‏ عرفانى در تفسير آيات مى‏پردازد.
__________________________________________________

(2). زركلى، الاعلام، ج 1، ص 313؛ ايازى، همان، ص 475.

-----------------------------------------------------------------------------

در مقدمه تفسيرش، مطالبى در موضوعات نزول، نسخ، تفسير و تأويل ذكر كرده است. او چون اشعرى‏مذهب است، در اثبات عقايد و كلام اشعرى، مطالبى را در تفسير بيان مى‏كند. از اسرائيليات در نقل تفسير استفاده كرده، ولى به عدم اعتبار آنها در مواردى اشاره مى‏ كند. «1»

10- غنائم العارفين فى تفسير القرآن المبين‏

تأليف شيخ محمد على برغانى قزوينى (م 1269 ق)، به زبان عربى و دربردارنده تمامى آيات قرآنى است. او از عالمان عارف شيعه در قرن سيزدهم بوده و تفسير خود را بر مسلك عرفانى نگاشته است. برغانى از روايات اهل بيت عليهم السّلام در تأويل آيات و بيان نكات عرفانى و اشارى استفاده كرده است. او در مقدمه، مباحث قرآنى و در خاتمه، به صفات عارفان پرداخته است. تفسير او از تفسيرهاى بزرگ عرفانى و ارزشمند تلقى مى‏ شود. «2»
------------------------------------------------------------------------------------------------

(1). ايازى، همان، ص 546.
(2). آقابزرگ طهرانى، الذريعه، ج 16، ص 64.

روشهاى تفسير قرآن، ص: 267



 

انجمن‌ها
دانشگاه‌ها
پژوهشگاه‌ها
مراجع عظام
سایر

انتشار محتوای این وبگاه تنها با ذکر منبع مجاز میباشد

X
Loading