اعجاز قرآن ؛ بررسی قول به صرفه:
اگر اعجاز قرآن در صرفه باشد، لازم مى نمود كه صرفه فراگير و عمومى باشد و شامل همه اعراب، از جمله شخص پيامبر (صلى اللّه عليه و آله و سلم ) نيز باشد، بنابراين پيامبر (صلى اللّه عليه و آله و سلم ) نيز، دچار كاستى در منزلت شده و قدرت و توانائى او سلب گرديده، درحالىكه چنین امری قابل قبول نمى باشد كه خداوند پيامبر را بخاطر نبوّت و اعجاز آن دچار سلب قدرت كند.
مگر آنكه پيامبر ( صلى اللّه عليه و آله و سلم ) از او سلب قدرت نشده باشد، كه در آن صورت نيز مى توانسته شخصا، به تحدّى قرآن، برخيزد و مانند قرآن را بياورد و موجب آن شود كه قرآن، همانندى داشته باشد؛ تا قرآن كتابى بىمانند و بىنظير نباشد.
براى اشكال مذكور، كه در آن سعى مى شود تا نادرستى قول به صرفه روشن گردد و به نظر صحيح هم مى رسد، لكن مىبايد توجه داشت كه صرفه، وقتى محقق مى شود كه كسى در مقام معارضه قرار گيرد و چون پيامبر (صلى اللّه عليه و آله و سلم ) در مقام معارضه نيست، براى او سلب قدرت نشده و در منزلت او هيچ كاستى حاصل نمى شود.
--------------------------------------------------------------------
1- الطراز عن وجوه الاعجاز، زيدى، 3/395.
_7.jpg)
