يادداشت

کتاب جدید در حوزه حدیث پژوهی با عنوان مطالعات حدیثی و زبان شناسی تاریخی از محمدحسن احمدی عضو هیئت علمی دانشگاه تهران، وارد عرصه نشر شد. این کتاب، مبتنی بر ضرورت رویکرد روشمند تاریخی به متون دینی و به منظور ایجاد شفافیت در استدلال های تاریخی حوزه مطالعات حدیثی، به تاسیس و تبیین اصول چهارده گانه می پردازد و مشتاقانه و مسئولانه، در فضای نظریه پردازی این حوزه گام می نهد.

با عنایت الهی جلسه دفاع از رساله دکتری خانم اسمر جعفری باعنوان ( همخوانی آموزه های قرآن با عوامل پیشرفت و‌توسعه جامعه انسانی با تکیه بر پاسخگویی به شبهات ) در روز دوشنبه ۱۳۹۷/۶/۱۹ درسالن دفاعیه دانشکده اللهیات دانشگاه قم راس ساعت ۱۱/۵ برگزار گردید. این جلسه باحضور آقای دکتر رحمان ستایش به عنوان استاد راهنما و دکتر مهدوی راد به عنوان استاد مشاور و آقایان دکتر مودب ،دکتر دیاری و دکتر نوروزی به عنوان اساتید داور تشکیل گردید و به اتفاق برای این رساله ‌ درجه عالی و‌نمره ۱۹/۵ رامنظور نمودند

چکیده :

به نام خدا

اهمیت معاد در آیه 3 سبا :

امام محمد باقر و امام جعفر صادق علیهماالسلام فرمودند: خداوند تبارک و تعالی در پاداش شهادت امام حسین (علیه السلام) این عوض را معین فرمود: كه امامت را در ذریه او قرار داد و در تربت او شفا قرار داد، در كنار قبرش وعده اجابت به درخواست‌ها داد و ایام آمد و شد زائران قبرش را بحساب عمر آنها منظور نخواهد كرد.

بخش اول: حمد و ثنای الهی

«درخواست معجزه و عدم اجابت پيامبر صلى اللّه عليه و اله و سلم»
در تاريخ آمده است كه در مواردى، درخواست معجزه از پيامبر صلى اللّه عليه و اله و سلم مى‏شده است و لكن آن حضرت پاسخ مثبت نمى‏دادند. چون اساسا درخواست مخالفين، به منظور ايمان آوردن و شناخت آنها، نبوده است كه قرآن از آن موارد، ياد مى‏كند؛ بلكه، بهانه‏جوئى‏ها بود. علت عدم اجابت را مى‏توان در امور ذيل دانست:

تأليف ابو السعود محمد بن محمد بن مصطفى عمادى، معروف به تفسير ابى السعود كه (م 982 ق) داراى مذهب حنفى بود، و به زبان عربى و دربردارنده تمامى آيات قرآن است. مهم‏ترين اهتمام او در تفسير، پرداختن به نكات بلاغى و بيان اسلوب‏هاى آن است. او از كتاب تفسير كشاف زمخشرى و تفسير انوار التنزيل بيضاوى بهره برده است.

سبعه احرف از نظر محمد ابو زهره‏
ايشان نيز از محققان معاصر اهل سنت در موضوعات علوم قرآنى است. وى معتقد است كه نص مكتوب قرآن بيش از يكى نبوده است و حروف سبعه، مربوط به قراآت است و آن نص واحد قرآن، تحمل قراآت سبعه (حروف سبعه) را دارا بوده و هيچ گونه تغييرى نيافته است. زيرا حروف سبعه مربوط به الفاظ و ... نبوده است كه با تغيير آنها، كتابت قرآن نيز تغيير نمايد، بلكه مربوط به قراآت بود. او مى‏گويد: