يادداشت

شهادت حضرت امام رضا علیه السلام تسلیت باد

اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى عَلِیِّ بْنِ مُوسَى الرِّضَا الْمُرْتَضَى الْإِمَامِ التَّقِیِّ النَّقِیِ‏ وَ حُجَّتِکَ عَلَى مَنْ فَوْقَ الْأَرْضِ وَ مَنْ تَحْتَ الثَّرَى الصِّدِّیقِ الشَّهِیدِ صَلاَةً کَثِیرَةً تَامَّةً زَاکِیَةً مُتَوَاصِلَةً مُتَوَاتِرَةً مُتَرَادِفَةً کَأَفْضَلِ مَا صَلَّیْتَ عَلَى أَحَدٍ مِنْ أَوْلِیَائِکَ‏
‏
کار تو همه مهر و وفا بود، رضا (ع) جان
پاداش تو، کی زهر جفا بود، رضا (ع) جان

آن لحظه که پرپر زدی و آه کشیدی
معصومه مظلومه (س)، کجا بود رضا (ع) جان؟

بر دیدنت آمد چو جوادت (ع) ز مدینه
سوز جگرش، یا ابتا بود رضا (ع) جان

فصل در بيان جلوگيرى انبيا از اطلاق طبيعت‏

بدان كه وهم و غضب و شهوت ممكن است از جنود رحمانى باشند و موجب سعادت و خوشبختى انسان گردند، اگر آنها را تسليم عقل سليم و انبياء عظيم الشأن نمايى. و ممكن است از جنود شيطانى باشند، اگر آنها را سر خود گردانى و «وهم» بر آن دو قوّه با اطلاق عنان حكومت دهى.

آية اللّه خوئى از عالمان بزرگوار شيعه (م 1405 ه‍. ق) اعتقادى به حديث سبعة احرف نداشته آن را حديثى مجعول مى‌داند.

در كتاب الصلاة از مستند العروة از ايشان نقل شده است: تواتر قرائات از قرّا، ثابت نشده است، چه برسد به پيامبر صلّى اللّه عليه و آله، بلكه به طرق آحاد حكايت شده است... و برخى از ناآگاهان گمان برده‌اند كه مقصود از روايت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله همان قرائات است؛... يعنى قرآن بر هفت حرف نازل شد، در حالى كه آن اشتباه روشنى است.

مفهوم تأویل و تفاوت آن با تفسیر

کلمه تأویل، از ریشه «أَوْل‏» و به معناى رجوع به أصل و مبدأ است. کلمه أَوْل از دیدگاه ابن‌فارس (د395ق) دارای دو اصل و ریشه معنایی است: یکی ابتدای امر؛ و دیگری انتهای امر. از این‌رو، به نظر می‌رسد کلمه تأویل در لغت دارای دو معناست: بازگشت به ابتدا و اصل و نیز بازگشت به انتها و غایت.

تأویل در اصطلاح، دارای معانی مختلفی نزد مفسران است که مهم‌ترین آنها بدین شرح‌اند:

1. تفسیر: از دیدگاه غالب متقدمان، مانند طبری، تأویل با تفسیر مترادف است. سیوطی به نقل از ابوعبیده می‌گوید: «تفسیر و تأویل به یک معنا و همسان‌اند»؛

عزيزم، انسان با يك مرض حصبه و ضعف قواى دماغيّه، تمام معلوماتش را فراموش مى‏كند مگر چيزهايى را كه با شدّت تذكّر و انس با آنها جزءِ فطريّات ثانويّه او شده باشد؛ و اگر يك حادثه بزرگى و هائله سهمناكى پيش آيد، انسان از بسيارى از امور خود غفلت كند و خط نسيان به روى معلومات او كشيده مى‏شود، پس در آن اهوال و شدايد و سكرات موت چه خواهد شد؟

21 - استماع قرآن براى شنونده به همراه ملال و رنجش نيست و هرچه قرآن تلاوت شود، گرچه به‏صورت تكرار هم باشد، موجب ملالت، براى شنونده نمى‏شود.

- فتح، 27: هرآينه شما مؤمنان با دلى امن وارد مسجد حرام خواهيد شد.P}
- مائده، 15.P}

22 - حفظ نمودن قرآن، امرى است كه به آسانى انجام مى‏گيرد، برخلاف كتابهاى ديگر كه در مقايسه با قرآن، حفظ نمودن آنها، سهل و هموار نيست. اين مطلب را سيوطى از آيه شريفه: {/و لقدْ يسّرْنا الْقُرْآن لِلذِّكْرِ/}{P1P}، الهام گرفته است. لذا، خرد سالانى به حفظ قرآن به صورت كامل، مبادرت نموده ‏اند و حافظ كل قرآن گرديده‏ اند.

يَوْمَ تُبْلَى السَّرائِر :

يَوْمَ هُمْ بارِزُونَ :

از دیگر توصیف های خاص در مورد جهان آخرت تعبیر: «يَوْمَ تُبْلَى السَّرائِر»؛ در آن روز كه اسرار نهان (انسان) آشكار مي شود .(1) همچنانکه در سوره مومن نیز به همین موضوع اشاره می کند: «يَوْمَ هُمْ بارِزُونَ»؛ روزى كه همه آنان ( مردم )آشكار مى‏شوند . (2)

روز 26 مرداد 1369، چشمان منتظر ملت شاهد بازگشت شما غرور آفرین آزاد مردانی بود که در راه عهد و پیمانی که با خدا بسته بودند، مجاهدت و استقامت ورزیدند و توانستند در سال‌ های زجر و شکنجه، با وجود درد و بیماری جسمی، روح و روان خود را حفظ کنند و تقوا و مردانگی خود را مضاعف نمایند تا در بازگشت به ایران اسلامی در صحنه‌ های مختلف اجتماعی، سرمشق و نمونه‌ ای برای صلابت و استقامت مردان و زنان ایران اسلامی باشند.

بخشی از فرمایشات رهبری در خصوص آزادگان سرافراز :

تاريخ حديث

متن تاریخ حدیث که به سفارش دفتر برنامه ریزی جامعه المصطفی تدوین شده ، برای دانشجویان ان مرکز تنظیم شده تا به صورت اجمالی و به گونه ای تحلیلی از تاریخ تدوین حدیث شیعه و اهل سنت ، اگاهی یابند.
امید که برای دیگر علاقه مندان سودمند باشد .

محتوی کتاب در خصوص اهتمام پیامبر و اهل بیت علیهم السلام به تدوین حدیث و سپس متقدمان از عالمان شیعه و نقش انها در تدوین جوامع حدیثی شیعه و سپس به کوشش متاخران و معاصران شیعه در تدوین و گسترش اثار حدیثی پرداخته شده و در ادمه به تاریخ حدیث اهل سنت و چگونگی تدوین کتب حدیث انها از متقدمین ومتاخرین و معاصرین انها پرداخته شده است .

شعر بسیار پر معنی در خصوص حضرت ابالفضل :

اَبَاالفَضْلِ يَا مَنْ أَسَّسَ الفَضْلَ وَ الإبا أَبِى الفَضْلُ اِلاّ اَنْ تَكُونَ لَهُ أَبا

ای ابوالفضل كه فضیلت و بزرگواری را بنیان نهادی، فضل و بزرگواری امتناع می ورزد كه جز تو كسی پدر آن باشد.

در مورد اين كينه حضرت ابالفضل گفته شده كه آيا اين كنيه واقعى بوده و ايشان پدر فرزندى به نام فضل بوده‏ اند يا اينكه اين كنيه اعتبارى و در واقع لقبى بوده است كه به شكل كنيه به او نسبت داده ‏اند. احتمالاتى در اين زمينه وجود دارد كه بدان پرداخته مى‏شود: