اَنَا خاتِمُ الأوصیاءِ وَ بی یدفَعُ اللهُ البَلاءَ عَن اَهلی و شیعَتی.
من ختمکنندة راه اوصیا هستم و به وسیلة من خدا بلاها را از اهل بیت من و شیعیانم دفع مینماید. (غیبت شیخ طوسی، ص ٢٤٦)
«صرفه، در اعجاز قرآن» از جمله وجوهى كه سابقه طولانى دارد و در اعجاز قرآن بدان پرداخته شده، اعتقاد بر «صرفه» در مورد اعجاز قرآن است.
به نظر مىرسد اين قول از نخستين وجوهى است كه در بين دانشمندان اسلامى مورد بحث و گفتگو بوده و درباره آن بررسى و نقدهاى فراوان واقع شده است. در قرن چهارم و پنجم هجرى، اين اعتقاد، مورد توجه بسيارى بوده و به عنوان نظريه معروف صرفه (1)در اعجاز قرآن، جاى خود را تثبيت نموده، اما در قرون بعد، عده اى آن را متزلزل دانسته و در اعتبار آن ترديد نموده اند.



